INTRO
Nie pisałem nic na blogu od dobrych kilku miesięcy. Nie mam wytłumaczenia. Codzienność okazuje się czasochłonna, co wpływa negatywnie na blogopisanie i utrzymywanie telekontaktów ze znajomymi i rodziną. Wyjazd do Tajlandi wydaje się nierzeczywisty z perspektywy dwóch miesięcy. Od czasu wyjazdu do UK - dziesięć miesięcy temu rzeczywistość wydaje mi się nierzeczywista. Kiedy tam jestem, mam często wrażenie, jakby to był sen. Jakbym zaraz miał się obudzić w łóżku w Krakowie. Kiedy jestem w Polsce, sam już nie wiem, która rzeczywistość jest prawdziwa, brytyjska, czy polska. Kiedy między nimi przeskakuje za pomocą samolotu, doznaję niesamowitego uczucia nierealności. W ubiegły piątek wyszedłem z anglojęzycznej pracy o 14.30, o 20.40 wsiadłem w samolot do Katowic a o 2.30 byłem w Krakowie wśród przyjaciół, gdzie mówiłem po Polsku. Kiedy podróżuję pociągiem lub autobusem, rzeczywistość zmienia się stopniowo. Krajobraz przesuwa się za oknem, ja błądzę gdzieś myślami lub czytam książkę i po kilku godzinach jestem w docelowym miejscu. Podróżowanie samolotem wydaje jest pogwałceniem czasoprzestrzeni.
POLSKA
Brakuje mi mojego kraju. Nie myślałem, że tak kiedyś będę czuł, ale tutaj wszystko jest znane, nie ma bariery językowej, można spotkać znajomych na ulicy. Odnośnie spotykania znajomych na ulicy ciekawe jest to, iż najczęściej spotyka się ich wtedy, kiedy się tego nie oczekuje, bądź nawet nie chce. Natomiast, kiedy chciało by się kogoś spotkać, okazuje się to niemożliwe. Nie wiem z czego to wynika. Może jest to związane z otwartością umysłu. Kiedy nie oczekujemy czegoś konkretnego, jesteśmy otwarci na wszystko i widzimy świat wraz ze wszystkim co nam daje. Natomiast, kiedy poszukujemy lub oczekujemy czegoś konkretnego nie zauważamy pozostałych rzeczy, które napotykamy, a może zatracamy także obraz tego, czego szukamy.
OWOC czy OWOCE
Nie mogę się nadziwić, że nadal mają miejsce sytuacje przypominające sceny z filmów Barei. Aby nie być gołosłownym zamieszczam przykład. Dzisiaj rano w sklepie wypatrzyłem sobie drożdżówkę gęsto pokrytą porzeczkami. Etykieta głosiła: drożdżówka z serem i owocami.
Pani ekspedientka: Co podać?
Ja: Poproszę drożdżówkę z serem i OWOCAMI.
Pani ekspedientka podaje w woreczku drożdżówkę z serem i dwoma wisienkami na środku.
Ja: Przepraszam, ale czy mógłbym dostać taką z porzeczkami?
Pani ekspedientka: Tak. Proszę, ale ta z porzeczkami to jest drożdzówka z serem i OWOCAMI, a pan powiedział, że chce drożdżówkę z serem i OWOCEM, czyli tą którą podałam.
Ja (skonsternowany, bo przecież zamówiłem z OWOCAMI a nie z OWOCEM): Acha, przepraszam. Dziękuję.
Czym zatem różni się OWOC od OWOCÓW i dlaczego dwadzieścia porzeczek to już OWOCE a dwie wiśnie to nadal jeden OWOC??? Dobrze że chociaż ser na drożdżówce występuje wyłącznie w liczbie pojedynczej.
MARATON
25 kwietnia o 9.30 wziąłęm udział w pierwszym w życiu maratonie. Start był poprzedzony kilkunastotygodniowym intensywnym i czasochłonnym treningiem. Biegałem wraz z kolegami z klubu w Canterbury, trenującymi do maratonu w Londynie, który odbył się tego samego dnia, co maraton krakowski. W sumie zacząłem trening dwa tygodnie później niż wszyscy i dodatkowo miałem w lutym trzytygodniową przerwę spowodowaną wyjazdem na wczasy i kontuzją kolana. Stan kolana nie uległ poprawie, więc przyzwyczaiłem się do dyskomfortu podczas biegania. Ciekawym jest, że jeszcze rok temu nie znosiłem biegać i nie pomyślał bym, że będę kiedykolwiek w stanie przebiec maraton.
Przebieg zdarzeń:
9.00 rozgrzewka na Błoniach, w głowie myśli: co ja w ogóle tutaj robię, dawno nie biegałem dystansu dłuższego niż 13 km, pewnie nie dam rady.
9.30 start, biegniemy; w związku z tym, iż byłem z tyłu peletonu, wystartowałem dobre 2 minuty po włączeniu zegara.
Pierwsza połowa była super. Na początku biegłem lekko i zwiewnie niczym zefirek. Trasa prowadziła z Błoń przez Rynek do Wawelu i dalej wzdłuż Wisły w kierunku Nowej Huty. Po drodze w dwóch miejscach grały orkiestry dęte zagrzewające rytmicznie do wysiłku. Wkurzała mnie jednakże ciężarówka, która jeździła wzdłuż trasy niosąc na naczepie jakieś panie cheerleaderki i jakiegoś pajaca, który zaopatrzony w mikrofon, z zaciętością katarynki zagrzewał biegaczy tekstami w rodzaju: jesteście wspaniali, jesteście pozytywni, macie pozytywne podejście do świata, jesteśmy z wami itepe. Jezus Chrystus! Co 5 km były rozstawione punkty odświeżania: z wodą i gąbkami. Punkty odżywcze: z bananami i pomarańczami były rozmieszczone wraz z co drugim punktem odświeżania. Po 17 km minąłem wracających już z Huty prowadzących dwóch Etiopczyków. Skoro ja byłem na 17 km, oni byli już na 25. Nieźle. Słońce zaczęło dawać się we znaki. Smażyło niemiłosiernie. Praktycznie wysychałem pomiędzy punktami z wodą.
11.07 półmetek. Połowa maratonu znajdowała się na Hucie. Nadal biegłem w miarę lekko. Zakładając że utrzymam tempo, miałbym szansę na czas 3.15 o czym po cichu marzyłem.
12.07 zgon. Nie potrafię opisać tego uczucia, kiedy nagle całkowicie opuściły mnie siły i zwolniłem o 25%. Nie było już mowy o trzymaniu wymarzonego tempa. Miałem wrażenie, że walczę o życie. Zacząłem wlec się powoli, a do mety zostało jeszcze 10 km. Z każdym kilometrem było coraz gorzej. O ile wcześniej na punktach z wodą tylko zwalniałem, żeby chwycić kubek, wziąć kilka łyków i resztę wody wylać na głowę, teraz musiałem stawać, wypijać dwa kubki i zbierać w sobie siły, aby pobiec dalej. Nie dziwię się, że wynalazca maratonu zmarł z wycieńczenia.
12.30 ostatnie 5 km stanowiły dwie rundki wokół Błoń. To było najdłuższe 5 km w moim życiu. Ale chyba nie tylko w moim. Wiele osób zatrzymywało się, szło kilkadziesiąt metrów i biegło dalej. Przygnębiający był fakt, iż osoby, które wyprzedziłem wcześniej, teraz mijały mnie w drodze do mety.
12:59 meta. Nie było radosnego finiszu. Troszkę przyspieszyłem, ale nie byłem w stanie pomknąć szybko i radośnie. Na mecie włożyli mi na głowę medal i owinęli w koc termiczny. Widok był przedni: setki biegaczy owiniętych w koce termiczne, zwrócone złotą częścią na zewnątrz, mieniące się w słońcu - niczym z filmu s-f z lat 70-tych.
Na mecie powitali mnie Dana, Mrówka i Stachu :) Dziękuję za kibicowanie i za wsparcie.
W sumie wybiegłem sobie czas 3h 27 min. Myślę że to nieźle jak na pierwszy raz, zwłaszcza że było 21stopni C.
4 maja rozpoczynają się zapisy do London Marathon 2011. Spróbuję szczęścia. To niesamowite, że mimo ponad 30 000 uczestników, szansa na uzyskanie miejsca startowego w Londynie wynosi 1:5. W Krakowie biegło zaledwie 3 tysiące osób, a to już wydawało się sporo. 30 000 to dopiero musi być tłok!
środa, 28 kwietnia 2010
czwartek, 25 lutego 2010
Retrospekcja z podróży do Tajlandii
Ilustracje do tekstu: FOTO
1. Niefortunne sikanie
W niedzielę, 7 lutego 2010, w dzień po weselu, około godziny 14 wysiedliśmy z samolotu ekskluzywnych linii lotniczych Ryanair na lotnisku London Stanstead. Odebraliśmy auto z parkingu i ruszyliśmy w kierunku lotniska London Heathrow. Po drodze była przerwa na obiad połączona ze zmianą strojów z zimowych na letnie. W związku ze zbliżającymi się upalnymi dniami dużo piłem, aby uchronić się przed ewentualnym odwodnieniem. Okazało się to nieco nierozsądne, ponieważ podczas jazdy autem odczułem niesamowite ciśnienie płynu gromadzącego się w moim wnętrzu i bezlitośnie chcącego wydostać się na zewnątrz. Po zjechaniu z autostrady, na której nie było dogodnego miejsca do postoju i sikania, zatrzymałem się w pierwszej lepszej zatoczce.Wyskoczyłem z auta, jednym susem przeskoczyłem rabatę z bratkami (pamiętam bratki, choć było ciemno) i stanąwszy pod wysoką ścianą zacząłem sikać. Sikam i patrzę w lewo - ze ściany budynku spogląda na mnie kamera. Nadal sikam, choć niepewnie, i patrzę w prawo - tym razem oprócz kamery na ścianie zobaczyłem także podświetloną tabliczkę z napisem: POLICE STATION. I stało się coś, co zawsze wydawało mi się niemożliwe: zatrzymałem sikanie w pół pęcherza. Zawsze myślałem, że jak już zacznie się sikać, to trzeba się wysikać do końca. Hmmm... Przestraszony wsiadłem do auta, pojechałem na lotnisko i uciekłem przed potencjalnym pościgiem do Tajlandii.
2. Bangkok
Najwyraźniejsze wspomnienia to zatłoczone, gwarne ulice tętniące życiem. Setki straganów, świeże owoce na każdym kroku, egzotyczne jedzenie przygotowywane błyskawicznie w ulicznych garkuchniach. Jedzenie pyszne! Dwa tygodnie to niestety za mało, nie zdołałem wszystkiego spróbować. Choć wiadomo - skoncentrowałem się na słodyczach. Niesamowity ruch uliczny, spaliny i zaduch. Rzeka Chao Praya, będąca głównym szlakiem komunikacyjnym, poprzecinana mostami noszącymi imiona kolejnych królów Tajlandii. Miasto barwne, ciekawe i strasznie męczące. Nie ma gdzie schować się przed upałem, nie ma gdzie zaczerpnąć powietrza. Zieleń jest towarem deficytowym. Miasto nigdy nie idzie spać. W miejscu gdzie w dzień odbywa się targ z warzywami, w nocy odbywa się targ z kwiatami. Dziesiątki świątyń będących schronieniem buddów siedzących, stojących i leżących. Buddyzm tajski jest pomieszany z hinduizmem i różni się bardzo od buddyzmu zen, z którym miałem styczność w Europie. Jest pełen folkloru. Setki posogów buddów niczym złotych cielców. Tajowie są niscy, pogodni i uśmiechnięci. Większość jest pomocna i uczciwa, ale co krok spotyka się kombinatorów, którzy próbują naciągnąć turystów na różne usługi od transportowych po seksualne lub zaciągnąć do sklepu, od którego otrzymują prowizję. Po dwóch dniach w Bangkoku byliśmy tak zmęczeni, że trzeciego dnia uciekliśmy do położonej 100 km na północ miejscowości Ayuttaya, będącej kiedyś stolicą królestwa Siamu, zniszczonego w XVIII w przez Birmańczyków. Tutaj dało się nam odpocząć, mimo iż słońce prażyło niemiłosiernie. W przeciwieństwie do Bangkoku, nie było tutaj smogu, który zatrzymywał by promieniowanie słoneczne. Miasto zwiedzaliśmy na rowerach, przemieszczając się pomiędzy ruinami świątyń. Na targu można było kupić świeżo schwytane żaby i węgorze. Dzień czwarty spędziliśmy w Bangkoku. Przed południem próbowaliśmy zwiedzać China Town, jednakże natężenie ruchu i poziom spalin były jeszcze większe niż w innych częściach miasta, więc polegliśmy około południa i spędziliśmy resztę dnia leżąc nad rzeką czekając na autobus na wyspę Koh Tao. W Bangkoku można za darmo wypożyczyć rowery, aby ekologicznie zwiedzać miasto. Nikt jednakże tego nie robi. Wszyscy się boją. Zasady ruchu drogowego są bowiem przestrzegane pobieżnie, a pierwszeństwo mają więksi i szybsi. Nawet ja, będąc zagorzałym cyklistą, odpuściłem.
3. Lomprayah
Lomprayah to biuro turystyczne świadczące usługi transportowe. Oferuje tzw. joined ticket: autobus + prom z Bangkoku na kilka wysp w Zatoce Tajlandzkiej. Zakupiliśmy bilety dwa dni przed podróżą. Otrzymaliśmy potwierdzenie i kazano nam stawić się w siedzibie biura godzinę przed odjazdem w celu dokonania check-in. Kiedy dotarliśmy do biura w dniu wyjazdu, oczom naszym ukazała się kolejka złożona z kilkudziesięciu osób, stojących z plecakami i walizami w 30 stopniowym upale (dobrze że było już ciemno i nie prażyło). Okazało się, że wszyscy byli w takiej samej sytuacji jak my: mimo iż posiadali bilety, musieli odstać swoje, aby się zczekinować. Poszliśmy na kolację, wróciliśmy po 30 minutach a kolejka zamiast się skurczyć, wydłużyła się. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy bilety, żółte trójkąty, które kazano nam nakleić na koszulki i zostaliśmy skierowani do autobusu. Autobus, a właściwie 5 autobusów wiozących turystów na wyspy Koh Tao, Koh Samui i Koh Phangan, wyruszył z 30 minutowym opóźnieniem, tj. o 21.30. Około 4 rano dotarliśmy do miejscowości Chumpon, skąd mieliśmy płynąć katamaranem na wyspę. Okazało się jednakże, że należało ponownie stanąć w kolejce, żeby się zczekinować, tym razem na katamaran. Większość obecnych tam turystów była bardzo zdziwiona tym procederem, nie urodzili się bowiem w kraju komunistycznym i obce im było kolejkowanie. Mimo to wszyscy grzecznie stali. Na bilecie, który wcześniej otrzymaliśmy, przybito nam stempelek "reconfirmed" i kazano nakleić na koszulkę nową, tym razem okrągła naklejkę z rysunkiem statku w samym środku. W drodze powrotnej procedura była identyczna.
3. Koh Tao
Koh Tao to w j. tajskim żółwia wyspa. W związku ze wzrastającą liczbą turystów żółwie znalazły sobie bardziej zaciszne miejsca lęgowe i spotyka się je tam rzadko. Spotyka się natomiast masowe ilości Niemców, Francuzów i Włochów. Zatrzymaliśmy się w ustronnym kącie wyspy w ośrodku zwanym Freedom Resort, prowadzonym przez Niemca Svena i jego transseksualną tajską dziewczynę. Ośrodek przypominał polskie domki letniskowe, z tym że domki były zróżnicowane pod względem standardu od bardzo prostych małych, drewnianych, do murowanych dużych domków z ciepłą wodą, klimą i telewizją satelitarną (komu to potrzebne?). Wybraliśmy opcję podstawową (z widokiem na morze, choć nie bezpośrednio na plaży). Wprowadziliśmy się do domku i w łazience pod sufitem znaleźliśmy 40 cm gekona. Najwyraźniej nie stanowił wyposażenia domku, bo po chwili uciekł. Niby zwierze niegroźne, jednakże przez kilka kolejnych dni, po wejściu do łazienki sprawdzałem, czy gdzieś się nie zaczaił. Następnego dnia po przyjeździe rozpoczęliśmy 3-dniowy kurs nurkowania. Poznaliśmy dwójkę ciekawych ludzi - Sarah (Sarę?) z UK i Christopha z RFN, z którymi nurkowaliśmy w grupie. Nurkowanie jest niesamowite! Tak jak w oceanarium, tylko bez szyb. Ławice ryb dookoła, koralowce, ukwiały, kraby. Super. czekamy teraz na nasze certyfikaty PADI Open Water Diver. Koh Tao bardzo różniło się od Bangkoku. Dominującym językiem nie był już tajski, lecz angielski. Dominującą nacją chyba Niemcy, a w restauracjach w menu było American breakfast, English breakfast a nawet Weisswurst mit Sauerkraut dla Niemców, żeby czuli się jak w domu. W restauracjach pizza, pasta, tortilla dostępne były równie często jak tajskie żarcie. No i ceny takie trochę resortowe, choć mimo to nie wyższe niż latem we Władysławowie. Niesamowitym doświadczeniem było nocne spotkanie ze świecącym planktonem, który wyrzucany na plażę przez fale świecił własnym światłem niczym świetliki. Po wyspie poruszaliśmy się piechotą, bądź skuterem, raz nawet w trzy osoby, co w Tajlandii nie jest niecodziennym widokiem.
5. Powrót do rzeczywistości
W poniedziałek o 7 wylądowaliśmy po 17-godzinnej podróży z nocną przesiadką w Bombaju. Anglia przywitała nas deszczem i zimnem (pada do tej pory). Zawiozłem Magdę do Reading na pociąg. Dostałem mandat za parkowanie. W miejscu, gdzie zaparkowałem, na tabliczce był napis: 1 HOUR, a poniżej NO RETURN WITHIN 1 HOUR. Myślałem, że trzeba tam parkować dłużej niż godzinę, okazało się że przeciwnie - krócej. Powrót do pracy we wtorek rano był tragiczny. Myślałem, że się popłaczę, kiedy patrząc na jarzeniówki nad głową przypominałem sobie błękitne tajskie niebo. W ostatnich dniach zrozumiałem na czym polega jet lag. Mój rytm dobowy uległ całkowitemu rozregulowaniu. W godzinach wczesnopopołudniowych byłem śmiertelnie zmęczony, natomiast budziłem się wyspany o 3-4 rano. Dziwne.
poniedziałek, 1 lutego 2010
Canterbury 10 (nr 1000)
Zima odpuściła. Słońce przestało się gniewać i pokazuje się od czasu do czasu. Wreszcie. Zima tutaj ma inny wymiar niż ta, którą znałem dotychczas z Polski, czy ta, z którą przelotnie spotkałem się w Italii (nie wiem, jak odmienia się Włochy przez przypadki). Tutaj nie ma dużo śniegu, mróz jest bardzo łaskawy. Jest za to okropnie szaro i ponuro, i wilgotno. Podstawowym źródłem serotoniny jest zatem czekolada lub banany, ale kto jadłby banany, jeśli czekolada jest praktycznie w tej samej cenie i jest przecież lepsza! (no i ciasteczka). Ale najgorsze już chyba za mną. Jest jeden plus tutejszej zimy: ptaki nie odlatują do "ciepłych krajów" i śpiewają codziennie rano, niezależnie od pogody. Widocznie ptasie móżdżki są za małe, aby mogła je dotknąć sezonowa depresja. Dzięki Bogu! (?)
W związku z tym, iż Cracovia maraton 2010 zbliża się wielkimi krokami (25 kwietnia), postanowiłem wreszcie rozpocząć przygotowania. Dziwnym zbiegiem okoliczności London marathon 2010 odbywa się tego samego dnia. Początkowo chciałem wziąć udział w tymże właśnie światowej sławy maratonie, jednakże kiedy próbowałem zapisać się w czerwcu 2009 - z prawie rocznym wyprzedzeniem - było już za późno (sic!). Spora część osób z klubu biegacza, do którego należę - Canterbury Harriers - miała więcej szczęścia niż ja i uzyskawszy miejsce przygotowuje się do londyńskiego maratonu. Ja dołączyłem i trenuję razem z nimi, tylko że do swojego maratonu. Londyn za rok!
Wczoraj odbył się bieg uliczny Canterbury 10 (10 mil/16 km), będący jednym z punktów w programie przygotowań do maratonu. Spóźniłem się na wczesne zapisy, więc pozostały możliwość zapisu w dniu zawodów. Bieg rozpoczynał się o 11. Dotarłem na miejsce o 10.30 i ujrzałem kolejkę kilkudziesięciu osób w podobnej sytuacji. Pan "kolejkowy" policzył kolejkujące osoby i w związku z limitem uczestników wynoszącym 1000, wyznaczył "punkt odcięcia". Punkt ten wypadł jedną osobę przede mną. Pan grzecznie wytłumaczył, iż wymogi BHP nie zezwalają na oficjalny udział większej liczby biegaczy. Jednocześnie powiedział, że możemy pobiec sobie tak dla siebie, jak już tłum 1000 szczęściarzy wystartuje. Pan przede mną zrezygnował i zniknął. Ja pozostałem w nadziei na cud. Podobnie kilka osób za mną. Kiedy między mną a biurkiem, gdzie odbywała się rejestracja pozostało mniej niż 10 osób, pan kolejkowy przeprowadził ponowne obliczenia i stwierdził, że będę zawodnikiem nr 1000! Euforia! Stoję i czekam. Przede mną nr 999 stoi przy biurku. Bierze swój numer i odchodzi. Ja podchodzę, a pan "zapisowy" mówi, że 999 to był ostatni numer jaki mięli. Ja na to z polską zaciętością odpowiadam, że w zawodach może wziąć udział 1000 zawodników. Na to pani, siedząca z panem mówi, że przecież jak zsumuje się numery od 1 do 999, wychodzi 1000! A ja na to, myśląc sobie, że pani widocznie w klasach 1-3 opuściła kilka lekcji matematyki, odpowiadam, że kiedy zsumuje się numery od 1 do 999 wychodzi dokładnie 999 i ja będę nr 1000! I już! Poszedłem po pana kolejkowego, który podszedł do biurka, wytłumaczył wszystko i ręcznie nakreślił 1000 na kawałku papieru, który potem dumnie powiewał przypięty agrafkami do mojej piersi, kiedy biegłem pod górę, po równym i w dół przez następne 1h i 14 minut. Bieg był męczący, wiadomo. Ale warto było. Słońce świeciło na błękitnym niebie, a pod butami pękał z trzaskiem lód pokrywający kałuże.W sumie od półmaratonu we wrześniu 2009 nie startowałem w żadnych zawodach. To ogromna frajda, kiedy biegnie się obok innych ludzi i słyszy się ich parskanie, sapanie i prychanie. Jeden pan naprawdę parskał jak koń pociągowy. No i wygrałem trofeum! Tzn. każdy uczestnik takie wygrał :)
Dzisiaj jest poniedziałek. Cztery dni i tylko 28 godzin pracy dzieli mnie od wakacji. W piątek lecimy do Polski na weseLicho, a w niedzielę do Tajlandii! Postaram się pisać dziennik z podróży.
W związku z tym, iż Cracovia maraton 2010 zbliża się wielkimi krokami (25 kwietnia), postanowiłem wreszcie rozpocząć przygotowania. Dziwnym zbiegiem okoliczności London marathon 2010 odbywa się tego samego dnia. Początkowo chciałem wziąć udział w tymże właśnie światowej sławy maratonie, jednakże kiedy próbowałem zapisać się w czerwcu 2009 - z prawie rocznym wyprzedzeniem - było już za późno (sic!). Spora część osób z klubu biegacza, do którego należę - Canterbury Harriers - miała więcej szczęścia niż ja i uzyskawszy miejsce przygotowuje się do londyńskiego maratonu. Ja dołączyłem i trenuję razem z nimi, tylko że do swojego maratonu. Londyn za rok!
Wczoraj odbył się bieg uliczny Canterbury 10 (10 mil/16 km), będący jednym z punktów w programie przygotowań do maratonu. Spóźniłem się na wczesne zapisy, więc pozostały możliwość zapisu w dniu zawodów. Bieg rozpoczynał się o 11. Dotarłem na miejsce o 10.30 i ujrzałem kolejkę kilkudziesięciu osób w podobnej sytuacji. Pan "kolejkowy" policzył kolejkujące osoby i w związku z limitem uczestników wynoszącym 1000, wyznaczył "punkt odcięcia". Punkt ten wypadł jedną osobę przede mną. Pan grzecznie wytłumaczył, iż wymogi BHP nie zezwalają na oficjalny udział większej liczby biegaczy. Jednocześnie powiedział, że możemy pobiec sobie tak dla siebie, jak już tłum 1000 szczęściarzy wystartuje. Pan przede mną zrezygnował i zniknął. Ja pozostałem w nadziei na cud. Podobnie kilka osób za mną. Kiedy między mną a biurkiem, gdzie odbywała się rejestracja pozostało mniej niż 10 osób, pan kolejkowy przeprowadził ponowne obliczenia i stwierdził, że będę zawodnikiem nr 1000! Euforia! Stoję i czekam. Przede mną nr 999 stoi przy biurku. Bierze swój numer i odchodzi. Ja podchodzę, a pan "zapisowy" mówi, że 999 to był ostatni numer jaki mięli. Ja na to z polską zaciętością odpowiadam, że w zawodach może wziąć udział 1000 zawodników. Na to pani, siedząca z panem mówi, że przecież jak zsumuje się numery od 1 do 999, wychodzi 1000! A ja na to, myśląc sobie, że pani widocznie w klasach 1-3 opuściła kilka lekcji matematyki, odpowiadam, że kiedy zsumuje się numery od 1 do 999 wychodzi dokładnie 999 i ja będę nr 1000! I już! Poszedłem po pana kolejkowego, który podszedł do biurka, wytłumaczył wszystko i ręcznie nakreślił 1000 na kawałku papieru, który potem dumnie powiewał przypięty agrafkami do mojej piersi, kiedy biegłem pod górę, po równym i w dół przez następne 1h i 14 minut. Bieg był męczący, wiadomo. Ale warto było. Słońce świeciło na błękitnym niebie, a pod butami pękał z trzaskiem lód pokrywający kałuże.W sumie od półmaratonu we wrześniu 2009 nie startowałem w żadnych zawodach. To ogromna frajda, kiedy biegnie się obok innych ludzi i słyszy się ich parskanie, sapanie i prychanie. Jeden pan naprawdę parskał jak koń pociągowy. No i wygrałem trofeum! Tzn. każdy uczestnik takie wygrał :)
Dzisiaj jest poniedziałek. Cztery dni i tylko 28 godzin pracy dzieli mnie od wakacji. W piątek lecimy do Polski na weseLicho, a w niedzielę do Tajlandii! Postaram się pisać dziennik z podróży.
piątek, 8 stycznia 2010
Zima zima zima i zima

Dzisiaj kolejny atak zimy. Zaatakowała nocą, podstępnie. Nasypała śniegu. Aż 10 cm! Drogi z Canterbury do Whitstable są nieprzejezdne. Zadzwoniono od mnie rano, żebym nawet się nie kłopotał. No to się nie kłopotam - leżę w łóżku.
Poszedłem do miasta na spacer i kawę. Śnieg stopniał częściowo. Drogi były czarne i przejezdne. Mimo iż dzisiaj piątek wiele sklepów i barów było zamkniętych. Na jednym z nich widniała kartka z następującą informacją. Boki zrywać...
czwartek, 7 stycznia 2010
Zima zima zima
Sylwester był skromny, spędzony w hotelu w Londku. Fajerwerki nad Tamizą były krótkie, widok częściowo zasłonięty przez 10-piętrowy blok. Dodatkowo jeden ze znajomych, z którymi się spotkałem, polskim zwyczajem postanowił wypić cały alkohol, który był dostępny i upił po kolei swoich towarzyszy, w tym mnie. Szkoda. Nowy Rok był ciężki. Świeciło słońce, a ja nie byłem w stanie podnieść głowy, nie mówiąc o wstaniu z łóżka.
Tymczasem przyszła zima, a właściwie - powróciła. Niesamowite jest, jakie przerażenie i popłoch wywołuje wśród tubylców słowo "śnieg". Z lękiem śledzą prognozę pogody, a kiedy już spadnie 5 cm, wybucha panika. Zamknięto większość szkół, w mediach odradza się podróżowanie, jeśli nie jest to konieczne. Anglicy nie potrafią prowadzić w zimowych warunkach. Nikt nie ma opon zimowych - hmmm ja też nie. Drogi nie są za często odśnieżane, bo brakuje sprzętu. W tych warunkach, przeciętny Anglik prowadzi auto z prędkością 10-20 km/h i dziwi się że nie może podjechać pod górkę. W związku z tym część kierowców staje na drodze, włącza światła awaryjne i utrudnia podróż tym, którzy mają odwagę, by stawić czoła zimie.
Dzisiaj rano troszkę przesadziłem. Wjechałem na rondo z zawrotną prędkością 30 km/h, wpadłem w poślizg na błocie pośniegowym i wjechałem na wysoki krawężnik. Usłyszałem "łup" dochodzące z lewego kółka, przestraszyłem się... i pojechałem dalej, tylko tym razem po angielsku 20 km/h. Autko chyba troszkę samo skręca teraz w prawo. Trzeba będzie wyregulować zbieżność... jak powiedzieć "zbieżność" po angielsku?
Wczoraj wydarzyła się inna ciekawa przygoda samochodowa. Wyszedłem z pracy o 20, odśnieżyłem auto, wsiadłem i ruszyłem. Nagle zdałem sobie sprawę, że czegoś brakuje. Po krótkiej refleksji okazało się, że w miejscu gdzie było prawe lusterko, widać tylko czerń obudowy. Pierwsza myśl: ktoś je wybił. Ale nagle przypomniałem sobie, że przed chwilą je odśnieżałem... Wróciłem, rozglądając się, czy nie leży na drodze. Dotarłem na miejsce, gdzie stało auto i szukam w śniegu... nie ma. Odjechałem zrezygnowany. Nagle pomyślałem, że zapowiada się kolejny wydatek rzędu 100 funtów na auto, które posiadałem raptem od miesiąca... Ponownie wróciłem na miejsce. Po dokładnych oględzinach znalazłem lusterko w śniegu, w jednym kawałku na szczęście. Tylko jak je teraz przykleić?
Zima nie sprzyja dobremu samopoczuciu. Nic mi się nie chce. Tzn. chce mi się spać. Nie biegałem od 3 tygodni. Dni są krótkie, jest mało światła. W sumie w Polsce jest podobnie, ale przynajmniej w tych ciemnościach można się z kimś przy piwku spotkać po pracy. Tutaj nie bardzo.
Tymczasem przyszła zima, a właściwie - powróciła. Niesamowite jest, jakie przerażenie i popłoch wywołuje wśród tubylców słowo "śnieg". Z lękiem śledzą prognozę pogody, a kiedy już spadnie 5 cm, wybucha panika. Zamknięto większość szkół, w mediach odradza się podróżowanie, jeśli nie jest to konieczne. Anglicy nie potrafią prowadzić w zimowych warunkach. Nikt nie ma opon zimowych - hmmm ja też nie. Drogi nie są za często odśnieżane, bo brakuje sprzętu. W tych warunkach, przeciętny Anglik prowadzi auto z prędkością 10-20 km/h i dziwi się że nie może podjechać pod górkę. W związku z tym część kierowców staje na drodze, włącza światła awaryjne i utrudnia podróż tym, którzy mają odwagę, by stawić czoła zimie.
Dzisiaj rano troszkę przesadziłem. Wjechałem na rondo z zawrotną prędkością 30 km/h, wpadłem w poślizg na błocie pośniegowym i wjechałem na wysoki krawężnik. Usłyszałem "łup" dochodzące z lewego kółka, przestraszyłem się... i pojechałem dalej, tylko tym razem po angielsku 20 km/h. Autko chyba troszkę samo skręca teraz w prawo. Trzeba będzie wyregulować zbieżność... jak powiedzieć "zbieżność" po angielsku?
Wczoraj wydarzyła się inna ciekawa przygoda samochodowa. Wyszedłem z pracy o 20, odśnieżyłem auto, wsiadłem i ruszyłem. Nagle zdałem sobie sprawę, że czegoś brakuje. Po krótkiej refleksji okazało się, że w miejscu gdzie było prawe lusterko, widać tylko czerń obudowy. Pierwsza myśl: ktoś je wybił. Ale nagle przypomniałem sobie, że przed chwilą je odśnieżałem... Wróciłem, rozglądając się, czy nie leży na drodze. Dotarłem na miejsce, gdzie stało auto i szukam w śniegu... nie ma. Odjechałem zrezygnowany. Nagle pomyślałem, że zapowiada się kolejny wydatek rzędu 100 funtów na auto, które posiadałem raptem od miesiąca... Ponownie wróciłem na miejsce. Po dokładnych oględzinach znalazłem lusterko w śniegu, w jednym kawałku na szczęście. Tylko jak je teraz przykleić?
Zima nie sprzyja dobremu samopoczuciu. Nic mi się nie chce. Tzn. chce mi się spać. Nie biegałem od 3 tygodni. Dni są krótkie, jest mało światła. W sumie w Polsce jest podobnie, ale przynajmniej w tych ciemnościach można się z kimś przy piwku spotkać po pracy. Tutaj nie bardzo.
Retrospekcja z podróży Polska - UK
Nie próżnowałem - fotografowałem. Powyżej zdjęcia z cyklu "Nuda na lotnisku". Na pierwszym zdjęciu dozownik do papieru toaletowego w kabinie w toalecie męskiej na Okęciu w Warszawie. Na drugim zdjęciu natomiast pisuar na lotnisku w Zurychu - zgaś świeczkę.

wtorek, 29 grudnia 2009
Święta, święta i poświętach.
Wracam właśnie do UK po 6-dniowym pobycie w Polsce. Niestety w mojej podróży nie udało mi się zahaczyć o Kraków. Święta uważam za udane, spędzone tradycyjnie w gronie rodzinnym. Jak co roku w czasie świąt zaserwowałem sobie powtórkę filmów pt. "O jeden makowiec za daleko" oraz "Ciasteczkowy potwór kontratakuje", stąd nie mogę chwilowo patrzeć na słodycze, nad czym ubolewam, bo to w końcu moja największa życiowa pasja.
Podczas pobytu zauważyłem kilka różnic między Polską a UK:
1. Pociągi - tutaj brakuje mi słów generalnie. Przez PKP spóźniłbym się na wigilię. Pokonanie 200 km pociągiem na trasie Sieradz - Kowalewo Pomorskie w 5h okazało się strasznym wyzwaniem. Niemal nie podołałem. Właściwie PKP nie podołało. Na takim krótkim odcinku dwa pociągi zdołały się spóźnić. Niejeden Czytelnik/Czytelniczka zastanawia się zapewne, co narrator robił w Sieradzu - mieście nad Wartą, położonym między Łodzią a Kaliszem. Otóż mieszka tam Magda, moja dziewczyna, z którą kilka miesięcy temu połączyło mnie Tesco. Dziękuję ci, Tesco.
2. "Nie mam wydac". To niesamowite stwierdzenie pada w polskich sklepach dość często. Czy ktoś spotkał się z czymś takim w krajach położonych na zachód od Odry lub za północnym krańcem Bałtyku? W raczkującym, polskim kapitalizmie nadal mało ceni się klienta, nie bierze pod uwagę, jak łatwo można go stracić. Sam będąc na stażu odsyłałem klientów/pacjentów, aby rozmienili pieniądze w sklepie obok. Potem dziwiłem się, jak posłusznie wracali. Ja sam nie wróciłbym. Ostatni dzień mojego pobytu spędziłem w Gdańsku. Spotkałem się z Danką, Anią - przyjaciółką ze studiów, jej mężem Borysem i ich roczną córeczką. Jedząc w Greenwayu usłyszeliśmy, jak pani ekspedientka oświadczyła klientce, że nie ma drobnych. Na szczęście my wcinaliśmy już nasze kofty i enchiladesy. Klientka szukała pomocy wśród jedzących. Nie znalazłszy jej, zniknęła za drzwiami i wtopiła się w płatki śniegu padające leniwie za oknem. Po chwili wróciła szczęśliwa z drobnymi, podeszła, zamówiła, zjadła i była zadowolona.Inna ciekawa obserwacja. Tego samego dnia wieczorem spotkałem się z Małgosią, jej chłopakiem Matteo (prawdziwy Włoch - można było pogimanstykować język). Poszliśmy na piwo. Wędrowaliśmy długo. Znaleźliśmy lokal, usiedliśmy. Czekaliśmy 15 min na obsługę i w końcu sobie poszliśmy. Trafiliśmy potem do innej knajpy. Długo wybieraliśmy piwo z bogatego menu. Kiedy poszliśmy do baru zamówić, okazało się, że zamykają, bo już 22. Knajpa pełna a oni po prostu zamykają! Widać w Polsce ludzie nie lubią zarabiać pieniędzy. Choć w sumie w UK też zamykają puby o 23... hmmm.
Dzisiaj wieczorem będę ponownie w Canterbury. Lecę przez Zurych, żeby nie było nudno i zbyt szybko. Jutro praca, pojutrze Sylwester - praca do 18, potem spotkanie w Londynie z Magdą i znajomymi, fajerwerki nad Tamizą. Na szczęście pt, sb i ndz wolne.
Podczas pobytu zauważyłem kilka różnic między Polską a UK:
1. Pociągi - tutaj brakuje mi słów generalnie. Przez PKP spóźniłbym się na wigilię. Pokonanie 200 km pociągiem na trasie Sieradz - Kowalewo Pomorskie w 5h okazało się strasznym wyzwaniem. Niemal nie podołałem. Właściwie PKP nie podołało. Na takim krótkim odcinku dwa pociągi zdołały się spóźnić. Niejeden Czytelnik/Czytelniczka zastanawia się zapewne, co narrator robił w Sieradzu - mieście nad Wartą, położonym między Łodzią a Kaliszem. Otóż mieszka tam Magda, moja dziewczyna, z którą kilka miesięcy temu połączyło mnie Tesco. Dziękuję ci, Tesco.
2. "Nie mam wydac". To niesamowite stwierdzenie pada w polskich sklepach dość często. Czy ktoś spotkał się z czymś takim w krajach położonych na zachód od Odry lub za północnym krańcem Bałtyku? W raczkującym, polskim kapitalizmie nadal mało ceni się klienta, nie bierze pod uwagę, jak łatwo można go stracić. Sam będąc na stażu odsyłałem klientów/pacjentów, aby rozmienili pieniądze w sklepie obok. Potem dziwiłem się, jak posłusznie wracali. Ja sam nie wróciłbym. Ostatni dzień mojego pobytu spędziłem w Gdańsku. Spotkałem się z Danką, Anią - przyjaciółką ze studiów, jej mężem Borysem i ich roczną córeczką. Jedząc w Greenwayu usłyszeliśmy, jak pani ekspedientka oświadczyła klientce, że nie ma drobnych. Na szczęście my wcinaliśmy już nasze kofty i enchiladesy. Klientka szukała pomocy wśród jedzących. Nie znalazłszy jej, zniknęła za drzwiami i wtopiła się w płatki śniegu padające leniwie za oknem. Po chwili wróciła szczęśliwa z drobnymi, podeszła, zamówiła, zjadła i była zadowolona.Inna ciekawa obserwacja. Tego samego dnia wieczorem spotkałem się z Małgosią, jej chłopakiem Matteo (prawdziwy Włoch - można było pogimanstykować język). Poszliśmy na piwo. Wędrowaliśmy długo. Znaleźliśmy lokal, usiedliśmy. Czekaliśmy 15 min na obsługę i w końcu sobie poszliśmy. Trafiliśmy potem do innej knajpy. Długo wybieraliśmy piwo z bogatego menu. Kiedy poszliśmy do baru zamówić, okazało się, że zamykają, bo już 22. Knajpa pełna a oni po prostu zamykają! Widać w Polsce ludzie nie lubią zarabiać pieniędzy. Choć w sumie w UK też zamykają puby o 23... hmmm.
Dzisiaj wieczorem będę ponownie w Canterbury. Lecę przez Zurych, żeby nie było nudno i zbyt szybko. Jutro praca, pojutrze Sylwester - praca do 18, potem spotkanie w Londynie z Magdą i znajomymi, fajerwerki nad Tamizą. Na szczęście pt, sb i ndz wolne.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

