Ilustracje do tekstu: FOTO
1. Niefortunne sikanie
W niedzielę, 7 lutego 2010, w dzień po weselu, około godziny 14 wysiedliśmy z samolotu ekskluzywnych linii lotniczych Ryanair na lotnisku London Stanstead. Odebraliśmy auto z parkingu i ruszyliśmy w kierunku lotniska London Heathrow. Po drodze była przerwa na obiad połączona ze zmianą strojów z zimowych na letnie. W związku ze zbliżającymi się upalnymi dniami dużo piłem, aby uchronić się przed ewentualnym odwodnieniem. Okazało się to nieco nierozsądne, ponieważ podczas jazdy autem odczułem niesamowite ciśnienie płynu gromadzącego się w moim wnętrzu i bezlitośnie chcącego wydostać się na zewnątrz. Po zjechaniu z autostrady, na której nie było dogodnego miejsca do postoju i sikania, zatrzymałem się w pierwszej lepszej zatoczce.Wyskoczyłem z auta, jednym susem przeskoczyłem rabatę z bratkami (pamiętam bratki, choć było ciemno) i stanąwszy pod wysoką ścianą zacząłem sikać. Sikam i patrzę w lewo - ze ściany budynku spogląda na mnie kamera. Nadal sikam, choć niepewnie, i patrzę w prawo - tym razem oprócz kamery na ścianie zobaczyłem także podświetloną tabliczkę z napisem: POLICE STATION. I stało się coś, co zawsze wydawało mi się niemożliwe: zatrzymałem sikanie w pół pęcherza. Zawsze myślałem, że jak już zacznie się sikać, to trzeba się wysikać do końca. Hmmm... Przestraszony wsiadłem do auta, pojechałem na lotnisko i uciekłem przed potencjalnym pościgiem do Tajlandii.
2. Bangkok
Najwyraźniejsze wspomnienia to zatłoczone, gwarne ulice tętniące życiem. Setki straganów, świeże owoce na każdym kroku, egzotyczne jedzenie przygotowywane błyskawicznie w ulicznych garkuchniach. Jedzenie pyszne! Dwa tygodnie to niestety za mało, nie zdołałem wszystkiego spróbować. Choć wiadomo - skoncentrowałem się na słodyczach. Niesamowity ruch uliczny, spaliny i zaduch. Rzeka Chao Praya, będąca głównym szlakiem komunikacyjnym, poprzecinana mostami noszącymi imiona kolejnych królów Tajlandii. Miasto barwne, ciekawe i strasznie męczące. Nie ma gdzie schować się przed upałem, nie ma gdzie zaczerpnąć powietrza. Zieleń jest towarem deficytowym. Miasto nigdy nie idzie spać. W miejscu gdzie w dzień odbywa się targ z warzywami, w nocy odbywa się targ z kwiatami. Dziesiątki świątyń będących schronieniem buddów siedzących, stojących i leżących. Buddyzm tajski jest pomieszany z hinduizmem i różni się bardzo od buddyzmu zen, z którym miałem styczność w Europie. Jest pełen folkloru. Setki posogów buddów niczym złotych cielców. Tajowie są niscy, pogodni i uśmiechnięci. Większość jest pomocna i uczciwa, ale co krok spotyka się kombinatorów, którzy próbują naciągnąć turystów na różne usługi od transportowych po seksualne lub zaciągnąć do sklepu, od którego otrzymują prowizję. Po dwóch dniach w Bangkoku byliśmy tak zmęczeni, że trzeciego dnia uciekliśmy do położonej 100 km na północ miejscowości Ayuttaya, będącej kiedyś stolicą królestwa Siamu, zniszczonego w XVIII w przez Birmańczyków. Tutaj dało się nam odpocząć, mimo iż słońce prażyło niemiłosiernie. W przeciwieństwie do Bangkoku, nie było tutaj smogu, który zatrzymywał by promieniowanie słoneczne. Miasto zwiedzaliśmy na rowerach, przemieszczając się pomiędzy ruinami świątyń. Na targu można było kupić świeżo schwytane żaby i węgorze. Dzień czwarty spędziliśmy w Bangkoku. Przed południem próbowaliśmy zwiedzać China Town, jednakże natężenie ruchu i poziom spalin były jeszcze większe niż w innych częściach miasta, więc polegliśmy około południa i spędziliśmy resztę dnia leżąc nad rzeką czekając na autobus na wyspę Koh Tao. W Bangkoku można za darmo wypożyczyć rowery, aby ekologicznie zwiedzać miasto. Nikt jednakże tego nie robi. Wszyscy się boją. Zasady ruchu drogowego są bowiem przestrzegane pobieżnie, a pierwszeństwo mają więksi i szybsi. Nawet ja, będąc zagorzałym cyklistą, odpuściłem.
3. Lomprayah
Lomprayah to biuro turystyczne świadczące usługi transportowe. Oferuje tzw. joined ticket: autobus + prom z Bangkoku na kilka wysp w Zatoce Tajlandzkiej. Zakupiliśmy bilety dwa dni przed podróżą. Otrzymaliśmy potwierdzenie i kazano nam stawić się w siedzibie biura godzinę przed odjazdem w celu dokonania check-in. Kiedy dotarliśmy do biura w dniu wyjazdu, oczom naszym ukazała się kolejka złożona z kilkudziesięciu osób, stojących z plecakami i walizami w 30 stopniowym upale (dobrze że było już ciemno i nie prażyło). Okazało się, że wszyscy byli w takiej samej sytuacji jak my: mimo iż posiadali bilety, musieli odstać swoje, aby się zczekinować. Poszliśmy na kolację, wróciliśmy po 30 minutach a kolejka zamiast się skurczyć, wydłużyła się. Odstaliśmy swoje, dostaliśmy bilety, żółte trójkąty, które kazano nam nakleić na koszulki i zostaliśmy skierowani do autobusu. Autobus, a właściwie 5 autobusów wiozących turystów na wyspy Koh Tao, Koh Samui i Koh Phangan, wyruszył z 30 minutowym opóźnieniem, tj. o 21.30. Około 4 rano dotarliśmy do miejscowości Chumpon, skąd mieliśmy płynąć katamaranem na wyspę. Okazało się jednakże, że należało ponownie stanąć w kolejce, żeby się zczekinować, tym razem na katamaran. Większość obecnych tam turystów była bardzo zdziwiona tym procederem, nie urodzili się bowiem w kraju komunistycznym i obce im było kolejkowanie. Mimo to wszyscy grzecznie stali. Na bilecie, który wcześniej otrzymaliśmy, przybito nam stempelek "reconfirmed" i kazano nakleić na koszulkę nową, tym razem okrągła naklejkę z rysunkiem statku w samym środku. W drodze powrotnej procedura była identyczna.
3. Koh Tao
Koh Tao to w j. tajskim żółwia wyspa. W związku ze wzrastającą liczbą turystów żółwie znalazły sobie bardziej zaciszne miejsca lęgowe i spotyka się je tam rzadko. Spotyka się natomiast masowe ilości Niemców, Francuzów i Włochów. Zatrzymaliśmy się w ustronnym kącie wyspy w ośrodku zwanym Freedom Resort, prowadzonym przez Niemca Svena i jego transseksualną tajską dziewczynę. Ośrodek przypominał polskie domki letniskowe, z tym że domki były zróżnicowane pod względem standardu od bardzo prostych małych, drewnianych, do murowanych dużych domków z ciepłą wodą, klimą i telewizją satelitarną (komu to potrzebne?). Wybraliśmy opcję podstawową (z widokiem na morze, choć nie bezpośrednio na plaży). Wprowadziliśmy się do domku i w łazience pod sufitem znaleźliśmy 40 cm gekona. Najwyraźniej nie stanowił wyposażenia domku, bo po chwili uciekł. Niby zwierze niegroźne, jednakże przez kilka kolejnych dni, po wejściu do łazienki sprawdzałem, czy gdzieś się nie zaczaił. Następnego dnia po przyjeździe rozpoczęliśmy 3-dniowy kurs nurkowania. Poznaliśmy dwójkę ciekawych ludzi - Sarah (Sarę?) z UK i Christopha z RFN, z którymi nurkowaliśmy w grupie. Nurkowanie jest niesamowite! Tak jak w oceanarium, tylko bez szyb. Ławice ryb dookoła, koralowce, ukwiały, kraby. Super. czekamy teraz na nasze certyfikaty PADI Open Water Diver. Koh Tao bardzo różniło się od Bangkoku. Dominującym językiem nie był już tajski, lecz angielski. Dominującą nacją chyba Niemcy, a w restauracjach w menu było American breakfast, English breakfast a nawet Weisswurst mit Sauerkraut dla Niemców, żeby czuli się jak w domu. W restauracjach pizza, pasta, tortilla dostępne były równie często jak tajskie żarcie. No i ceny takie trochę resortowe, choć mimo to nie wyższe niż latem we Władysławowie. Niesamowitym doświadczeniem było nocne spotkanie ze świecącym planktonem, który wyrzucany na plażę przez fale świecił własnym światłem niczym świetliki. Po wyspie poruszaliśmy się piechotą, bądź skuterem, raz nawet w trzy osoby, co w Tajlandii nie jest niecodziennym widokiem.
5. Powrót do rzeczywistości
W poniedziałek o 7 wylądowaliśmy po 17-godzinnej podróży z nocną przesiadką w Bombaju. Anglia przywitała nas deszczem i zimnem (pada do tej pory). Zawiozłem Magdę do Reading na pociąg. Dostałem mandat za parkowanie. W miejscu, gdzie zaparkowałem, na tabliczce był napis: 1 HOUR, a poniżej NO RETURN WITHIN 1 HOUR. Myślałem, że trzeba tam parkować dłużej niż godzinę, okazało się że przeciwnie - krócej. Powrót do pracy we wtorek rano był tragiczny. Myślałem, że się popłaczę, kiedy patrząc na jarzeniówki nad głową przypominałem sobie błękitne tajskie niebo. W ostatnich dniach zrozumiałem na czym polega jet lag. Mój rytm dobowy uległ całkowitemu rozregulowaniu. W godzinach wczesnopopołudniowych byłem śmiertelnie zmęczony, natomiast budziłem się wyspany o 3-4 rano. Dziwne.

