Zima odpuściła. Słońce przestało się gniewać i pokazuje się od czasu do czasu. Wreszcie. Zima tutaj ma inny wymiar niż ta, którą znałem dotychczas z Polski, czy ta, z którą przelotnie spotkałem się w Italii (nie wiem, jak odmienia się Włochy przez przypadki). Tutaj nie ma dużo śniegu, mróz jest bardzo łaskawy. Jest za to okropnie szaro i ponuro, i wilgotno. Podstawowym źródłem serotoniny jest zatem czekolada lub banany, ale kto jadłby banany, jeśli czekolada jest praktycznie w tej samej cenie i jest przecież lepsza! (no i ciasteczka). Ale najgorsze już chyba za mną. Jest jeden plus tutejszej zimy: ptaki nie odlatują do "ciepłych krajów" i śpiewają codziennie rano, niezależnie od pogody. Widocznie ptasie móżdżki są za małe, aby mogła je dotknąć sezonowa depresja. Dzięki Bogu! (?)
W związku z tym, iż Cracovia maraton 2010 zbliża się wielkimi krokami (25 kwietnia), postanowiłem wreszcie rozpocząć przygotowania. Dziwnym zbiegiem okoliczności London marathon 2010 odbywa się tego samego dnia. Początkowo chciałem wziąć udział w tymże właśnie światowej sławy maratonie, jednakże kiedy próbowałem zapisać się w czerwcu 2009 - z prawie rocznym wyprzedzeniem - było już za późno (sic!). Spora część osób z klubu biegacza, do którego należę - Canterbury Harriers - miała więcej szczęścia niż ja i uzyskawszy miejsce przygotowuje się do londyńskiego maratonu. Ja dołączyłem i trenuję razem z nimi, tylko że do swojego maratonu. Londyn za rok!
Wczoraj odbył się bieg uliczny Canterbury 10 (10 mil/16 km), będący jednym z punktów w programie przygotowań do maratonu. Spóźniłem się na wczesne zapisy, więc pozostały możliwość zapisu w dniu zawodów. Bieg rozpoczynał się o 11. Dotarłem na miejsce o 10.30 i ujrzałem kolejkę kilkudziesięciu osób w podobnej sytuacji. Pan "kolejkowy" policzył kolejkujące osoby i w związku z limitem uczestników wynoszącym 1000, wyznaczył "punkt odcięcia". Punkt ten wypadł jedną osobę przede mną. Pan grzecznie wytłumaczył, iż wymogi BHP nie zezwalają na oficjalny udział większej liczby biegaczy. Jednocześnie powiedział, że możemy pobiec sobie tak dla siebie, jak już tłum 1000 szczęściarzy wystartuje. Pan przede mną zrezygnował i zniknął. Ja pozostałem w nadziei na cud. Podobnie kilka osób za mną. Kiedy między mną a biurkiem, gdzie odbywała się rejestracja pozostało mniej niż 10 osób, pan kolejkowy przeprowadził ponowne obliczenia i stwierdził, że będę zawodnikiem nr 1000! Euforia! Stoję i czekam. Przede mną nr 999 stoi przy biurku. Bierze swój numer i odchodzi. Ja podchodzę, a pan "zapisowy" mówi, że 999 to był ostatni numer jaki mięli. Ja na to z polską zaciętością odpowiadam, że w zawodach może wziąć udział 1000 zawodników. Na to pani, siedząca z panem mówi, że przecież jak zsumuje się numery od 1 do 999, wychodzi 1000! A ja na to, myśląc sobie, że pani widocznie w klasach 1-3 opuściła kilka lekcji matematyki, odpowiadam, że kiedy zsumuje się numery od 1 do 999 wychodzi dokładnie 999 i ja będę nr 1000! I już! Poszedłem po pana kolejkowego, który podszedł do biurka, wytłumaczył wszystko i ręcznie nakreślił 1000 na kawałku papieru, który potem dumnie powiewał przypięty agrafkami do mojej piersi, kiedy biegłem pod górę, po równym i w dół przez następne 1h i 14 minut. Bieg był męczący, wiadomo. Ale warto było. Słońce świeciło na błękitnym niebie, a pod butami pękał z trzaskiem lód pokrywający kałuże.W sumie od półmaratonu we wrześniu 2009 nie startowałem w żadnych zawodach. To ogromna frajda, kiedy biegnie się obok innych ludzi i słyszy się ich parskanie, sapanie i prychanie. Jeden pan naprawdę parskał jak koń pociągowy. No i wygrałem trofeum! Tzn. każdy uczestnik takie wygrał :)
Dzisiaj jest poniedziałek. Cztery dni i tylko 28 godzin pracy dzieli mnie od wakacji. W piątek lecimy do Polski na weseLicho, a w niedzielę do Tajlandii! Postaram się pisać dziennik z podróży.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)


Gratulacje..numerze 1000!!!
OdpowiedzUsuńps. we Włoszech się odmienia :)
:D
OdpowiedzUsuńA pani tak na słowo uwierzyła Ci, że od 1 do 999 jest 999, czy musiałeś rozrysować??? :)
OdpowiedzUsuńgratuluję!! pomimo przeszkód niczym z barei :)
OdpowiedzUsuń