środa, 28 kwietnia 2010

REFLEKSJE KWIETNIOWE

INTRO

Nie pisałem nic na blogu od dobrych kilku miesięcy. Nie mam wytłumaczenia. Codzienność okazuje się czasochłonna, co wpływa negatywnie na blogopisanie i utrzymywanie telekontaktów ze znajomymi i rodziną. Wyjazd do Tajlandi wydaje się nierzeczywisty z perspektywy dwóch miesięcy. Od czasu wyjazdu do UK - dziesięć miesięcy temu rzeczywistość wydaje mi się nierzeczywista. Kiedy tam jestem, mam często wrażenie, jakby to był sen. Jakbym zaraz miał się obudzić w łóżku w Krakowie. Kiedy jestem w Polsce, sam już nie wiem, która rzeczywistość jest prawdziwa, brytyjska, czy polska. Kiedy między nimi przeskakuje za pomocą samolotu, doznaję niesamowitego uczucia nierealności. W ubiegły piątek wyszedłem z anglojęzycznej pracy o 14.30, o 20.40 wsiadłem w samolot do Katowic a o 2.30 byłem w Krakowie wśród przyjaciół, gdzie mówiłem po Polsku. Kiedy podróżuję pociągiem lub autobusem, rzeczywistość zmienia się stopniowo. Krajobraz przesuwa się za oknem, ja błądzę gdzieś myślami lub czytam książkę i po kilku godzinach jestem w docelowym miejscu. Podróżowanie samolotem wydaje jest pogwałceniem czasoprzestrzeni.


POLSKA

Brakuje mi mojego kraju. Nie myślałem, że tak kiedyś będę czuł, ale tutaj wszystko jest znane, nie ma bariery językowej, można spotkać znajomych na ulicy. Odnośnie spotykania znajomych na ulicy ciekawe jest to, iż najczęściej spotyka się ich wtedy, kiedy się tego nie oczekuje, bądź nawet nie chce. Natomiast, kiedy chciało by się kogoś spotkać, okazuje się to niemożliwe. Nie wiem z czego to wynika. Może jest to związane z otwartością umysłu. Kiedy nie oczekujemy czegoś konkretnego, jesteśmy otwarci na wszystko i widzimy świat wraz ze wszystkim co nam daje. Natomiast, kiedy poszukujemy lub oczekujemy czegoś konkretnego nie zauważamy pozostałych rzeczy, które napotykamy, a może zatracamy także obraz tego, czego szukamy.

OWOC czy OWOCE

Nie mogę się nadziwić, że nadal mają miejsce sytuacje przypominające sceny z filmów Barei. Aby nie być gołosłownym zamieszczam przykład. Dzisiaj rano w sklepie wypatrzyłem sobie drożdżówkę gęsto pokrytą porzeczkami. Etykieta głosiła: drożdżówka z serem i owocami.
Pani ekspedientka: Co podać?
Ja: Poproszę drożdżówkę z serem i OWOCAMI.
Pani ekspedientka podaje w woreczku drożdżówkę z serem i dwoma wisienkami na środku.
Ja: Przepraszam, ale czy mógłbym dostać taką z porzeczkami?
Pani ekspedientka: Tak. Proszę, ale ta z porzeczkami to jest drożdzówka z serem i OWOCAMI, a pan powiedział, że chce drożdżówkę z serem i OWOCEM, czyli tą którą podałam.
Ja (skonsternowany, bo przecież zamówiłem z OWOCAMI a nie z OWOCEM): Acha, przepraszam. Dziękuję.

Czym zatem różni się OWOC od OWOCÓW i dlaczego dwadzieścia porzeczek to już OWOCE a dwie wiśnie to nadal jeden OWOC??? Dobrze że chociaż ser na drożdżówce występuje wyłącznie w liczbie pojedynczej.

MARATON

25 kwietnia o 9.30 wziąłęm udział w pierwszym w życiu maratonie. Start był poprzedzony kilkunastotygodniowym intensywnym i czasochłonnym treningiem. Biegałem wraz z kolegami z klubu w Canterbury, trenującymi do maratonu w Londynie, który odbył się tego samego dnia, co maraton krakowski. W sumie zacząłem trening dwa tygodnie później niż wszyscy i dodatkowo miałem w lutym trzytygodniową przerwę spowodowaną wyjazdem na wczasy i kontuzją kolana. Stan kolana nie uległ poprawie, więc przyzwyczaiłem się do dyskomfortu podczas biegania. Ciekawym jest, że jeszcze rok temu nie znosiłem biegać i nie pomyślał bym, że będę kiedykolwiek w stanie przebiec maraton.

Przebieg zdarzeń:

9.00 rozgrzewka na Błoniach, w głowie myśli: co ja w ogóle tutaj robię, dawno nie biegałem dystansu dłuższego niż 13 km, pewnie nie dam rady.
9.30 start, biegniemy; w związku z tym, iż byłem z tyłu peletonu, wystartowałem dobre 2 minuty po włączeniu zegara.
Pierwsza połowa była super. Na początku biegłem lekko i zwiewnie niczym zefirek. Trasa prowadziła z Błoń przez Rynek do Wawelu i dalej wzdłuż Wisły w kierunku Nowej Huty. Po drodze w dwóch miejscach grały orkiestry dęte zagrzewające rytmicznie do wysiłku. Wkurzała mnie jednakże ciężarówka, która jeździła wzdłuż trasy niosąc na naczepie jakieś panie cheerleaderki i jakiegoś pajaca, który zaopatrzony w mikrofon, z zaciętością katarynki zagrzewał biegaczy tekstami w rodzaju: jesteście wspaniali, jesteście pozytywni, macie pozytywne podejście do świata, jesteśmy z wami itepe. Jezus Chrystus! Co 5 km były rozstawione punkty odświeżania: z wodą i gąbkami. Punkty odżywcze: z bananami i pomarańczami były rozmieszczone wraz z co drugim punktem odświeżania. Po 17 km minąłem wracających już z Huty prowadzących dwóch Etiopczyków. Skoro ja byłem na 17 km, oni byli już na 25. Nieźle. Słońce zaczęło dawać się we znaki. Smażyło niemiłosiernie. Praktycznie wysychałem pomiędzy punktami z wodą.
11.07 półmetek. Połowa maratonu znajdowała się na Hucie. Nadal biegłem w miarę lekko. Zakładając że utrzymam tempo, miałbym szansę na czas 3.15 o czym po cichu marzyłem.
12.07 zgon. Nie potrafię opisać tego uczucia, kiedy nagle całkowicie opuściły mnie siły i zwolniłem o 25%. Nie było już mowy o trzymaniu wymarzonego tempa. Miałem wrażenie, że walczę o życie. Zacząłem wlec się powoli, a do mety zostało jeszcze 10 km. Z każdym kilometrem było coraz gorzej. O ile wcześniej  na punktach z wodą tylko zwalniałem, żeby chwycić kubek, wziąć kilka łyków i resztę wody wylać na głowę, teraz musiałem stawać, wypijać dwa kubki i zbierać w sobie siły, aby pobiec dalej. Nie dziwię się, że wynalazca maratonu zmarł z wycieńczenia.
12.30 ostatnie 5 km stanowiły dwie rundki wokół Błoń. To było najdłuższe 5 km w moim życiu. Ale chyba nie tylko w moim. Wiele osób zatrzymywało się, szło kilkadziesiąt metrów i biegło dalej. Przygnębiający był fakt, iż osoby, które wyprzedziłem wcześniej, teraz mijały mnie w drodze do mety.



12:59 meta. Nie było radosnego finiszu. Troszkę przyspieszyłem, ale nie byłem w stanie pomknąć szybko i radośnie. Na mecie włożyli mi na głowę medal i owinęli w koc termiczny. Widok był przedni: setki biegaczy owiniętych w koce termiczne, zwrócone złotą częścią na zewnątrz, mieniące się w słońcu - niczym z filmu s-f z lat 70-tych.

Na mecie powitali mnie Dana, Mrówka i Stachu :) Dziękuję za kibicowanie i za wsparcie.




W sumie wybiegłem sobie czas 3h 27 min. Myślę że to nieźle jak na pierwszy raz, zwłaszcza że było 21stopni C.

4 maja rozpoczynają się zapisy do London Marathon 2011. Spróbuję szczęścia. To niesamowite, że mimo ponad 30 000 uczestników, szansa na uzyskanie miejsca startowego w Londynie wynosi 1:5. W Krakowie biegło zaledwie 3 tysiące osób, a to już wydawało się sporo. 30 000 to dopiero musi być tłok!




2 komentarze:

  1. Pawełku kibicować Tobie to czysta przyjemność!!:)A jak się nie załapiesz na Londyn to przynajmniej będzie okazja, żeby nas odwiedzić:))

    OdpowiedzUsuń
  2. Gratuluje formy i wytrwalosci! I oby dzisiejszy dzien okazal sie szczesliwy choc dla Ciebie :) Ja z okazji pylu wulkanicznego utknelam dzis na kontynencie...

    OdpowiedzUsuń