piątek, 8 stycznia 2010

Zima zima zima i zima
























Dzisiaj kolejny atak zimy. Zaatakowała nocą, podstępnie. Nasypała śniegu. Aż 10 cm! Drogi z Canterbury do Whitstable są nieprzejezdne. Zadzwoniono od mnie rano, żebym nawet się nie kłopotał. No to się nie kłopotam - leżę w łóżku.

Poszedłem do miasta na spacer i kawę. Śnieg stopniał częściowo. Drogi były czarne i przejezdne. Mimo iż dzisiaj piątek wiele sklepów i barów było zamkniętych. Na jednym z nich widniała kartka z następującą informacją. Boki zrywać...

czwartek, 7 stycznia 2010

Zima zima zima

Sylwester był skromny, spędzony w hotelu w Londku. Fajerwerki nad Tamizą były krótkie, widok częściowo zasłonięty przez 10-piętrowy blok. Dodatkowo jeden ze znajomych, z którymi się spotkałem, polskim zwyczajem postanowił wypić cały alkohol, który był dostępny i upił po kolei swoich towarzyszy, w tym mnie. Szkoda. Nowy Rok był ciężki. Świeciło słońce, a ja nie byłem w stanie podnieść głowy, nie mówiąc o wstaniu z łóżka.
Tymczasem przyszła zima, a właściwie - powróciła. Niesamowite jest, jakie przerażenie i popłoch wywołuje wśród tubylców słowo "śnieg". Z lękiem śledzą prognozę pogody, a kiedy już spadnie 5 cm, wybucha panika. Zamknięto większość szkół, w mediach odradza się podróżowanie, jeśli nie jest to konieczne. Anglicy nie potrafią prowadzić w zimowych warunkach. Nikt nie ma opon zimowych - hmmm ja też nie. Drogi nie są za często odśnieżane, bo brakuje sprzętu. W tych warunkach, przeciętny Anglik prowadzi auto z prędkością 10-20 km/h i dziwi się że nie może podjechać pod górkę. W związku z tym część kierowców staje na drodze, włącza światła awaryjne i utrudnia podróż tym, którzy mają odwagę, by stawić czoła zimie.
Dzisiaj rano troszkę przesadziłem. Wjechałem na rondo z zawrotną prędkością 30 km/h, wpadłem w poślizg na błocie pośniegowym i wjechałem na wysoki krawężnik. Usłyszałem "łup" dochodzące z lewego kółka, przestraszyłem się... i pojechałem dalej, tylko tym razem po angielsku 20 km/h. Autko chyba troszkę samo skręca teraz w prawo. Trzeba będzie wyregulować zbieżność... jak powiedzieć "zbieżność" po angielsku?
Wczoraj wydarzyła się inna ciekawa przygoda samochodowa. Wyszedłem z pracy o 20, odśnieżyłem auto, wsiadłem i ruszyłem. Nagle zdałem sobie sprawę, że czegoś brakuje. Po krótkiej refleksji okazało się, że w miejscu gdzie było prawe lusterko, widać tylko czerń obudowy. Pierwsza myśl: ktoś je wybił. Ale nagle przypomniałem sobie, że przed chwilą je odśnieżałem... Wróciłem, rozglądając się, czy nie leży na drodze. Dotarłem na miejsce, gdzie stało auto i szukam w śniegu... nie ma. Odjechałem zrezygnowany. Nagle pomyślałem, że zapowiada się kolejny wydatek rzędu 100 funtów na auto, które posiadałem raptem od miesiąca... Ponownie wróciłem na miejsce. Po dokładnych oględzinach znalazłem lusterko w śniegu, w jednym kawałku na szczęście. Tylko jak je teraz przykleić?
Zima nie sprzyja dobremu samopoczuciu. Nic mi się nie chce. Tzn. chce mi się spać. Nie biegałem od 3 tygodni. Dni są krótkie, jest mało światła. W sumie w Polsce jest podobnie, ale przynajmniej w tych ciemnościach można się z kimś przy piwku spotkać po pracy. Tutaj nie bardzo.

Retrospekcja z podróży Polska - UK


W związku z tym, że leciałem do Polski z przesiadkami, spędziłem sporo czasu na lotniksach.
Nie próżnowałem - fotografowałem. Powyżej zdjęcia z cyklu "Nuda na lotnisku". Na pierwszym zdjęciu dozownik do papieru toaletowego w kabinie w toalecie męskiej na Okęciu w Warszawie. Na drugim zdjęciu natomiast pisuar na lotnisku w Zurychu - zgaś świeczkę.


wtorek, 29 grudnia 2009

Święta, święta i poświętach.

Wracam właśnie do UK po 6-dniowym pobycie w Polsce. Niestety w mojej podróży nie udało mi się zahaczyć o Kraków. Święta uważam za udane, spędzone tradycyjnie w gronie rodzinnym. Jak co roku w czasie świąt zaserwowałem sobie powtórkę filmów pt. "O jeden makowiec za daleko" oraz "Ciasteczkowy potwór kontratakuje", stąd nie mogę chwilowo patrzeć na słodycze, nad czym ubolewam, bo to w końcu moja największa życiowa pasja.
Podczas pobytu zauważyłem kilka różnic między Polską a UK:
1. Pociągi - tutaj brakuje mi słów generalnie. Przez PKP spóźniłbym się na wigilię. Pokonanie 200 km pociągiem na trasie Sieradz - Kowalewo Pomorskie w 5h okazało się strasznym wyzwaniem. Niemal nie podołałem. Właściwie PKP nie podołało. Na takim krótkim odcinku dwa pociągi zdołały się spóźnić. Niejeden Czytelnik/Czytelniczka zastanawia się zapewne, co narrator robił w Sieradzu - mieście nad Wartą, położonym między Łodzią a Kaliszem. Otóż mieszka tam Magda, moja dziewczyna, z którą kilka miesięcy temu połączyło mnie Tesco. Dziękuję ci, Tesco.
2. "Nie mam wydac". To niesamowite stwierdzenie pada w polskich sklepach dość często. Czy ktoś spotkał się z czymś takim w krajach położonych na zachód od Odry lub za północnym krańcem Bałtyku? W raczkującym, polskim kapitalizmie nadal mało ceni się klienta, nie bierze pod uwagę, jak łatwo można go stracić. Sam będąc na stażu odsyłałem klientów/pacjentów, aby rozmienili pieniądze w sklepie obok. Potem dziwiłem się, jak posłusznie wracali. Ja sam nie wróciłbym. Ostatni dzień mojego pobytu spędziłem w Gdańsku. Spotkałem się z Danką, Anią - przyjaciółką ze studiów, jej mężem Borysem i ich roczną córeczką. Jedząc w Greenwayu usłyszeliśmy, jak pani ekspedientka oświadczyła klientce, że nie ma drobnych. Na szczęście my wcinaliśmy już nasze kofty i enchiladesy. Klientka szukała pomocy wśród jedzących. Nie znalazłszy jej, zniknęła za drzwiami i wtopiła się w płatki śniegu padające leniwie za oknem. Po chwili wróciła szczęśliwa z drobnymi, podeszła, zamówiła, zjadła i była zadowolona.Inna ciekawa obserwacja. Tego samego dnia wieczorem spotkałem się z Małgosią, jej chłopakiem Matteo (prawdziwy Włoch - można było pogimanstykować język). Poszliśmy na piwo. Wędrowaliśmy długo. Znaleźliśmy lokal, usiedliśmy. Czekaliśmy 15 min na obsługę i w końcu sobie poszliśmy. Trafiliśmy potem do innej knajpy. Długo wybieraliśmy piwo z bogatego menu. Kiedy poszliśmy do baru zamówić, okazało się, że zamykają, bo już 22. Knajpa pełna a oni po prostu zamykają! Widać w Polsce ludzie nie lubią zarabiać pieniędzy. Choć w sumie w UK też zamykają puby o 23... hmmm.

Dzisiaj wieczorem będę ponownie w Canterbury. Lecę przez Zurych, żeby nie było nudno i zbyt szybko. Jutro praca, pojutrze Sylwester - praca do 18, potem spotkanie w Londynie z Magdą i znajomymi, fajerwerki nad Tamizą. Na szczęście pt, sb i ndz wolne.

SŁOWO WSTĘPNE

Idąc za przykładem Łukasza L. z Bukaresztu oraz Stanisława S. z Krakowa postanowiłem rozpocząć pisanie bloga, tak aby każdy kto chce mógł na bieżąco śledzić pewne fakty z mojego życia, którymi pragnę się podzielić. Muszę przyznać, że odkąd przebywam na emigracji, utrzymywanie kontaktów towarzyskich, szczeglnie zdalne, stało się dla mnie nieco trudne, czy to z powodu marazmu, który czasami mnie dopada, czy też z powodu braku czasu i zmęczenia pracą, do której nie jestem jeszcze przyzwyczajony, ponieważ do 28 roku życia nie zajmowałem się regularnie tak przyziemnymi aktywnościami, jak generowanie PKB.

Tyle tytułem słowa wstępnego.