Wracam właśnie do UK po 6-dniowym pobycie w Polsce. Niestety w mojej podróży nie udało mi się zahaczyć o Kraków. Święta uważam za udane, spędzone tradycyjnie w gronie rodzinnym. Jak co roku w czasie świąt zaserwowałem sobie powtórkę filmów pt. "O jeden makowiec za daleko" oraz "Ciasteczkowy potwór kontratakuje", stąd nie mogę chwilowo patrzeć na słodycze, nad czym ubolewam, bo to w końcu moja największa życiowa pasja.
Podczas pobytu zauważyłem kilka różnic między Polską a UK:
1. Pociągi - tutaj brakuje mi słów generalnie. Przez PKP spóźniłbym się na wigilię. Pokonanie 200 km pociągiem na trasie Sieradz - Kowalewo Pomorskie w 5h okazało się strasznym wyzwaniem. Niemal nie podołałem. Właściwie PKP nie podołało. Na takim krótkim odcinku dwa pociągi zdołały się spóźnić. Niejeden Czytelnik/Czytelniczka zastanawia się zapewne, co narrator robił w Sieradzu - mieście nad Wartą, położonym między Łodzią a Kaliszem. Otóż mieszka tam Magda, moja dziewczyna, z którą kilka miesięcy temu połączyło mnie Tesco. Dziękuję ci, Tesco.
2. "Nie mam wydac". To niesamowite stwierdzenie pada w polskich sklepach dość często. Czy ktoś spotkał się z czymś takim w krajach położonych na zachód od Odry lub za północnym krańcem Bałtyku? W raczkującym, polskim kapitalizmie nadal mało ceni się klienta, nie bierze pod uwagę, jak łatwo można go stracić. Sam będąc na stażu odsyłałem klientów/pacjentów, aby rozmienili pieniądze w sklepie obok. Potem dziwiłem się, jak posłusznie wracali. Ja sam nie wróciłbym. Ostatni dzień mojego pobytu spędziłem w Gdańsku. Spotkałem się z Danką, Anią - przyjaciółką ze studiów, jej mężem Borysem i ich roczną córeczką. Jedząc w Greenwayu usłyszeliśmy, jak pani ekspedientka oświadczyła klientce, że nie ma drobnych. Na szczęście my wcinaliśmy już nasze kofty i enchiladesy. Klientka szukała pomocy wśród jedzących. Nie znalazłszy jej, zniknęła za drzwiami i wtopiła się w płatki śniegu padające leniwie za oknem. Po chwili wróciła szczęśliwa z drobnymi, podeszła, zamówiła, zjadła i była zadowolona.Inna ciekawa obserwacja. Tego samego dnia wieczorem spotkałem się z Małgosią, jej chłopakiem Matteo (prawdziwy Włoch - można było pogimanstykować język). Poszliśmy na piwo. Wędrowaliśmy długo. Znaleźliśmy lokal, usiedliśmy. Czekaliśmy 15 min na obsługę i w końcu sobie poszliśmy. Trafiliśmy potem do innej knajpy. Długo wybieraliśmy piwo z bogatego menu. Kiedy poszliśmy do baru zamówić, okazało się, że zamykają, bo już 22. Knajpa pełna a oni po prostu zamykają! Widać w Polsce ludzie nie lubią zarabiać pieniędzy. Choć w sumie w UK też zamykają puby o 23... hmmm.
Dzisiaj wieczorem będę ponownie w Canterbury. Lecę przez Zurych, żeby nie było nudno i zbyt szybko. Jutro praca, pojutrze Sylwester - praca do 18, potem spotkanie w Londynie z Magdą i znajomymi, fajerwerki nad Tamizą. Na szczęście pt, sb i ndz wolne.
wtorek, 29 grudnia 2009
SŁOWO WSTĘPNE
Idąc za przykładem Łukasza L. z Bukaresztu oraz Stanisława S. z Krakowa postanowiłem rozpocząć pisanie bloga, tak aby każdy kto chce mógł na bieżąco śledzić pewne fakty z mojego życia, którymi pragnę się podzielić. Muszę przyznać, że odkąd przebywam na emigracji, utrzymywanie kontaktów towarzyskich, szczeglnie zdalne, stało się dla mnie nieco trudne, czy to z powodu marazmu, który czasami mnie dopada, czy też z powodu braku czasu i zmęczenia pracą, do której nie jestem jeszcze przyzwyczajony, ponieważ do 28 roku życia nie zajmowałem się regularnie tak przyziemnymi aktywnościami, jak generowanie PKB.
Tyle tytułem słowa wstępnego.
Tyle tytułem słowa wstępnego.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
