Wracam właśnie do UK po 6-dniowym pobycie w Polsce. Niestety w mojej podróży nie udało mi się zahaczyć o Kraków. Święta uważam za udane, spędzone tradycyjnie w gronie rodzinnym. Jak co roku w czasie świąt zaserwowałem sobie powtórkę filmów pt. "O jeden makowiec za daleko" oraz "Ciasteczkowy potwór kontratakuje", stąd nie mogę chwilowo patrzeć na słodycze, nad czym ubolewam, bo to w końcu moja największa życiowa pasja.
Podczas pobytu zauważyłem kilka różnic między Polską a UK:
1. Pociągi - tutaj brakuje mi słów generalnie. Przez PKP spóźniłbym się na wigilię. Pokonanie 200 km pociągiem na trasie Sieradz - Kowalewo Pomorskie w 5h okazało się strasznym wyzwaniem. Niemal nie podołałem. Właściwie PKP nie podołało. Na takim krótkim odcinku dwa pociągi zdołały się spóźnić. Niejeden Czytelnik/Czytelniczka zastanawia się zapewne, co narrator robił w Sieradzu - mieście nad Wartą, położonym między Łodzią a Kaliszem. Otóż mieszka tam Magda, moja dziewczyna, z którą kilka miesięcy temu połączyło mnie Tesco. Dziękuję ci, Tesco.
2. "Nie mam wydac". To niesamowite stwierdzenie pada w polskich sklepach dość często. Czy ktoś spotkał się z czymś takim w krajach położonych na zachód od Odry lub za północnym krańcem Bałtyku? W raczkującym, polskim kapitalizmie nadal mało ceni się klienta, nie bierze pod uwagę, jak łatwo można go stracić. Sam będąc na stażu odsyłałem klientów/pacjentów, aby rozmienili pieniądze w sklepie obok. Potem dziwiłem się, jak posłusznie wracali. Ja sam nie wróciłbym. Ostatni dzień mojego pobytu spędziłem w Gdańsku. Spotkałem się z Danką, Anią - przyjaciółką ze studiów, jej mężem Borysem i ich roczną córeczką. Jedząc w Greenwayu usłyszeliśmy, jak pani ekspedientka oświadczyła klientce, że nie ma drobnych. Na szczęście my wcinaliśmy już nasze kofty i enchiladesy. Klientka szukała pomocy wśród jedzących. Nie znalazłszy jej, zniknęła za drzwiami i wtopiła się w płatki śniegu padające leniwie za oknem. Po chwili wróciła szczęśliwa z drobnymi, podeszła, zamówiła, zjadła i była zadowolona.Inna ciekawa obserwacja. Tego samego dnia wieczorem spotkałem się z Małgosią, jej chłopakiem Matteo (prawdziwy Włoch - można było pogimanstykować język). Poszliśmy na piwo. Wędrowaliśmy długo. Znaleźliśmy lokal, usiedliśmy. Czekaliśmy 15 min na obsługę i w końcu sobie poszliśmy. Trafiliśmy potem do innej knajpy. Długo wybieraliśmy piwo z bogatego menu. Kiedy poszliśmy do baru zamówić, okazało się, że zamykają, bo już 22. Knajpa pełna a oni po prostu zamykają! Widać w Polsce ludzie nie lubią zarabiać pieniędzy. Choć w sumie w UK też zamykają puby o 23... hmmm.
Dzisiaj wieczorem będę ponownie w Canterbury. Lecę przez Zurych, żeby nie było nudno i zbyt szybko. Jutro praca, pojutrze Sylwester - praca do 18, potem spotkanie w Londynie z Magdą i znajomymi, fajerwerki nad Tamizą. Na szczęście pt, sb i ndz wolne.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)

czesc Wodzu!
OdpowiedzUsuńszkoda ze w Gd tylko jeden dzien :<, zapraszamy serdecznie jesli bedziez kiedys na chwilke dluzej!
Ps
ostatnio rodzinnnie wspominamy wyjazd na Ukraine, pamietasz zdjecie pt "TOFIK"? :))))))
Pozdrawiamy
Klaudyna, Adam i Roza( nie mam polskich znakow w lapie :P)
Cześć,
OdpowiedzUsuńDziękuję za zaproszenie. Tym razem to była taka błyskawiczna wizyta. W Polsce byłem zaledwie 6 dni, w Gdańsku jedno popołudnie. "Tofik" ze zdjęcia to ja czy Guta? Pozdrawiam.